Toename van dak- en thuisloosheid in Brussel. Wat de telling van 2024 aantoont
Notes de la rédaction
Dit is het persbericht over het artikel van Adèle Pierre gepubliceerd op 11 februari 2026. Lees het artikle.
Voor wie geen onderdak heeft, is de winter een zeer lastige periode. In Brussel onderneemt Bruss’help om de twee jaar een telling om het aantal dak- en thuislozen en hun profiel te documenteren, maar ook de redenen waarom zij dak- of thuisloos zijn. Deze telling wordt uitgevoerd in nauwe samenwerking met de verenigingen op het terrein en met instellingen voor sociale bijstand en hanteert een gemengde methode die bestaat uit een nachtelijke telling, institutionele gegevens en enquêtes. Op die manier kan er een grote verscheidenheid aan situaties van dak- en thuisloosheid in kaart gebracht worden, gaande van overleven op straat tot tijdelijke huisvesting bij vrienden en familie, omdat men geen eigen woonst heeft.
De nieuwe publicatie van Brussels Studies is een factsheet, geschreven door Adèle Pierre (Bruss'help), en werpt een nieuw licht op de resultaten van de laatste telling. In de nacht van 6 op 7 november 2024 werden 9 777 dak- en thuislozen geteld in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, ofwel 7,8 per 1 000 inwoners. Dat percentage ligt veel hoger dan in Vlaanderen (1,08 ‰) en Wallonië (2,97 ‰), wat de omvang van het fenomeen in Brussel duidelijk maakt en wijst op de acute aard van de wooncrisis die aan de basis ligt van dak- en thuisloosheid.
Niet-conventionele huisvesting – kraakpanden, gereguleerde bezettingen en niet-erkende structuren – is de categorie die het sterkst vertegenwoordigd is (27 % van de getelde personen), maar blijft wegens het vluchtige karakter moeilijk kwantificeerbaar. Uit het aantal mensen dat in de openbare ruimte geteld werd (een duizendtal, ofwel 10 %), blijkt dat de meest extreme vormen van dak- en thuisloosheid alsmaar toenemen. Het aantal mensen dat in noodopvangvoorzieningen verblijft, kende een nog sterkere stijging tot 26 %. Het aantal personen in opvangtehuizen (onthaaltehuizen, sociale voorzieningen in hotels, ...) blijft daarentegen vrij stabiel rond 16 % omwille van de beperkte opvangcapaciteit. Terwijl de onthaaltehuizen in 2008 nog 45 % van de opvang vertegenwoordigden, zijn ze nu nog maar goed voor 9 %. Dit beperkt de toegang tot duurzame psychosociale ondersteuning en maakt het moeilijker om mensen duurzaam uit de dak- en thuisloosheid te laten uitstromen.
De tweejaarlijkse telling vertelde ook meer over de duur van (zeer) precaire woonsituaties. Zo heeft een kwart van de mensen in noodopvang al meer dan een jaar geen vaste woonst, wat het idee tegenspreekt dat deze voorzieningen uitsluitend bedoeld zijn voor een kortdurend verblijf.
Tot slot roept de auteur de overheden op alle bestuursniveaus op om aan de slag te gaan met de bevindingen die om de twee jaar geformuleerd worden door alle organisaties die dak- en thuislozen begeleiden. Ze benadrukt hoe belangrijk deze cijfers zijn om de situatie op het terrein beter te begrijpen, waar veel basisbehoeften en fundamentele rechten onvervuld blijven. Door hierop in te zetten, kunnen duurzame uitstroomtrajecten uit de dak- en thuisloosheid ontwikkeld worden en kan de huidige logica van louter crisisbeheer doorbroken worden om het hoofd te bieden aan fenomenen die sinds de eerste telling in 2008 voortdurend toenemen.
Om dit artikel te citeren
Pierre, A., “Toename van dak- en thuisloosheid in Brussel. Wat de telling van 2024 aantoont”, Brussels Studies [Online], Fact Sheets, nr. 213, 11 februari 2026. URL: https://journals.openedition.org/brussels/9009
Contact
Tatiana Debroux, hoofdredacteur:
tdebroux[at]brusselsstudies.be



